Wij zijn een plek aan de rivier waar baksteen groeit
tot kathedralen. Wij wonen in een ginkgo
met zijn wortels in de tijd.

Wij schrijven een verlanglijst voor de toekomst
op zijn bladeren. We schrijven: Utrecht is
een oesterbed vol parels uit de aarde,

we dragen ze met trots, we schrijven: luister,
door de straten gaat muziek, over het water,
een orgelboek vol gaten draait onder je voeten,

loop maar mee in de parade, je mag hier langs
tot je eruit bent. Je mag blijven tot je thuis bent.
De stad is groter dan je denkt, de wereld kleiner.

Wij zijn een boom die groeit voor die ene klap:
een brug te slaan. We legen steentjes op de rand.
Met hoogachting verblijven wij. Wij zijn 18.

Ellen Deckwitz/Ingmar Heytze

Het verleden raakt vertekend,
maar het heden is haast sprekend
opgezet in fijne grijze lijnen
in portret na portret, die uitermate
nauwgezet grootsheid willen geven
aan deze kleine Wall of Fame.

Zal de tijd hen doen verbleken,
of zullen zij juist, vergeleken met wat
er hier nog meer ligt opgeslagen,
in verre onbestemde dagen
steeds opnieuw tot leven komen
wanneer iemand hen op komt vragen.

De stekelige doornen van de tijd
zetten hen hier in het feit gevangen,
dat hoelang zij nu ook maar
verlangen van een prins of gemalin
te dromen, die hen wakker kussen
zal, dat die hen in geen geval
kleur zal brengen op de wangen.

Zodat het toch het heden lijkt te zijn
dat raakt vertekend, omdat uitgerekend
deze Utrechtse geportretteerden
de jongste geschiedenis bezweerden,
die juist kleur hebben gebracht.
Hetgeen hier zwart op wit is vastgelegd
voor het toekomstig nageslacht.

Ruben van Gogh
Bij de officiële overdracht van de collectie Wennekendonk aan het Archief van Utrecht

Vanavond ga ik klimmen naar de toren van de Dom.
Mijn voeten zijn niet moe. Dat is voorgoed voorbij.
Dáár is de Singel waar ik ben geboren. Dáár de kroeg
Waar ik bij leven kwam. Ik kijk richting het westen,

Richting Amsterdam. Een lange blik die de twee steden
Als een as verbindt. Ik speelde foute Duitsers, patsers
Sacherijnig volk en opa’s, op den duur. Maar deze rol
lijkt zwaarder: minder tekst en zeker geen publiek.

Vanavond loop ik net boven de trappen weer omlaag
En maak een rondje door het wijk. Daar zijn ze ook:
De mensen die ik heb gekend. De buurtkomiek. De kapper
Die je haar zo netjes in een scheiding leggen kon.

Het is hier stil en niemand zegt gedag. Ik trap een kiezel
Voor me uit. Straks komen Anton Geesink en Berkien
Me halen in een auto van de zaak. Dan gaan we weg.
Op stap. Met veel: met Johnny, Maarten en de Olieman.

Het leven zonder uit de taxi weggemieterd kalf
Is erger nog dan zinloos: het is half…

Chrétien Breukers

Ooit bestond er een tijd van zegels en stempels
waarin de wereld nog een andere dimensie

was, waar doorheen geploeterd en geploegd
moest worden om de groeten tot een goed
einde te brengen. Woorden werden

gewogen tot op de gram nauwkeurig,
hoe licht een verhaal ook wezen mocht,
elk bericht een gewichtige zaak.

Tegenwoordig tettert men maar raak, iedereen
slingert zijn regeltjes zonder einde of begin
de wijde wereld in, niets komt nog aan,

niets wordt bezorgd. Van alle belang ontdaan
verwordt wat ooit toch heel bijzonder was
tot één egale, voortdurende brij — stuur mij,

stuur mij alsjeblieft gewoon tot slot die laatste
brief met groeten en het is goed.

Ruben van Gogh

Voorbeeld van zomaar zo’n tegel

Zaterdag 24 september om 17u, zullen in het bijzijn van wethouder Everhardt (oa Welzijn/WMO) de 25 stoeptegels worden onthuld, die het Utrechts Dichtersgilde schreef voor de Coornhertstraat.
Chrétien Breukers, Ingmar Heytze en Ruben van Gogh verzorgen tevens een korte voordracht.

Coornhertstraat, 17u

Tijdens de 30ste editie van de Nacht van de Poëzie geeft het volledige gilde act de présence, zij het op verschillende podia: Ingmar Heytze is co-presentator van het hoofdprogramma en zal in die hoedanigheid zijn gildegenoten Chrétien Breukers en Ellen Deckwitz aankondigen. Alexis de Roode presenteert de Poetryslam op een belendend podium en Ruben van Gogh verzorgt doorlopende koptelefoonvoordrachten in de wandelgangen.

Nacht van de Poëzie
Zaterdag 17 september, Stadsschouwburg Utrecht